Kruger – The Big Five

Na mijn werk op vrijdag 22 oktober 2010 vertrok ik per auto naar het Kruger park.
Vanuit Jo’burg, zoals Johannesburg in Zuid-Afrika wordt genoemd, zo’n 450 kilometer rijden. Er was voor mij een guesthouse gereserveerd in het plaatsje Sabie.
Op zaterdagochtend, heel vroeg om kwart over vijf, vertrok ik naar het Kruger Nationale Park. Dit is Afrika dus gaat het om de Big Five te schieten, in mijn geval met een foto camera.
De Big Five, dat zijn de leeuw, de luipaard, de olifant, de neushoorn en de buffel. Als je er drie ziet op een dag, dat is goed, vier is al bijzonder. Blijkbaar was ik met mijn juiste been uit bed gestapt, want ik zag ze alle vijf.

Overleven

Het echtpaar dat naast me op de Comfort Plus plaatsen zit in de KLM Boeing naar Johannesburg is al flink op leeftijd. Ruim in de tachtig denk ik. De man is nog redelijk kwiek en leest het NRC. De vrouw is broos. Ze leest Chaos, de Nederlandse literaire thriller, in de dwarsligger-uitgave.
De vrouw bekijkt mijn e-book reader. “Is dat er zo eentje,” vraagt ze. “Ze vinden het allemaal niks.”
Ik toon mijn Sony e-reader.
“De letters zijn duidelijk,” vindt ze. “Makkelijker lezen dan mijn boek”.
“Ze heeft een koffer met boeken meegenomen,” zegt haar man. “Drieëntwintig kilo.”

Halverwege de vlucht slaapt de vrouw. Onrustig duwt ze tegen mijn arm. De mond half open. Even later merk ik dat haar man extra op haar gaat letten.
“Gaat het wel goed,” vraag ik aan hem.
“Dit heeft ze wel vaker,” zegt hij.
Ik zie dat haar lippen donkerblauw, bijna zwart worden. Ik houd een steward aan en zeg dat het niet goed gaat. Binnen een paar tellen komt de hele KLM machinerie op gang. Eerst een gespecialiseerde stewardess die probeert de vrouw wakker te krijgen. Dat lukt niet. Een paar tellen later verschijnt een arts. Een zuurstoffles komt tevoorschijn.
De vrouw wordt weggetild, richting business class.
Even later komt de steward me bedanken, hij verteld dat het weer beter met haar gaat.

Aan het einde van de vlucht zit het echtpaar weer naast me. De vrouw leest verder in haar boek en drinkt nog een slokje rode wijn. We praten nog even. Extra zuurstof heeft haar er weer bovenop geholpen.
“Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt,” zegt ze.
Haar man knikt. “Ik zag niet dat ze donkere lippen had.”

Zuid-Afrika

Mijn werk bij MicroStrategy brengt me nog eens ergens. Mijn eerstvolgende klus is bij Nedbank, in Johannesburg. Tot medio februari volgend jaar is de planning. Ik ben er niet continu, in november ben ik nog een weekje in Warschau en een weekje in Bath, Engeland. En met Kerst en Oud en Nieuw ben ik gewoon thuis.

Johannesburg is geen gemakkelijke stad als ik de verhalen mag geloven. Maar dat ga ik uitzoeken.
Morgenochtend (zaterdag 16 oktober 2010) vertrek ik.
Via deze blog hou ik jullie op de hoogte.