Ik ben Charlie

Twaalf mensen vonden de dood. Tien journalisten en cartoonisten van Charlie Hebdo en twee politiemensen. Een aanval op de persvrijheid, op de creativiteit en op de beschaving. Op alle mensen die zelf willen denken.

Deze terroristen, net als hun medestanders in Al Qaida en ISIS, zijn vertegenwoordigers van een verdorde cultuur die het helemaal kwijt is. Die al verloren heeft. Een cultuur die niks meer voortbrengt, niet innoveert en niet meer creatief is. Die in een doodlopende steeg is beland.

Achterhoedegevechten zijn gevaarlijk. De tegenstander heeft niks te verliezen en gaat van extreem naar nog extremer.

Ooit was de Arabische en islamitische cultuur de meest creatieve, de meest innovatieve van de wereld. Maar dat is helemaal weg. Is er dan geen hoop voor ze, geen uitweg? Natuurlijk wel. Wat ze nodig hebben is een dosis Charlie. Niet een, niet twee, maar heel veel Charlie.

Afbeeldingen zijn van de Charlie Hebdo site

Dubbele moraal

De Consumentenbond waarschuwt voor het gebruik van Internet Explorer, de webbrowser van Microsoft. Ook de Duitse overheid maakt zich er druk om. Want er is een mogelijkheid dat er een gat in de beveiliging van deze software zit.
In Duitsland en in Nederland moeten bezitters van iPhones (van Apple) op hun hoede zijn, hun mobiel is een geliefd straatroofobject, regelmatig zelfs met geweld. En iemand zonder iPhone telt niet echt meer mee. Toch waarschuwen de Consumentenbond en de Duitse overheid niet voor het bezit en het gebruik van de iPhone.
Nee, want virtueel geweld is natuurlijk veel erger dan fysiek geweld.
Of zou het zo zijn dat in de cafeetjes waar de Consumentenbond mensen komen (en die van de Duitse overheid) het stoer optreden tegen Microsoft veel belangrijker gevonden wordt dan het stoer optreden tegen Apple.

afkicken

Vanochtend op Schiphol, na de controle, realiseerde ik me dat ik mijn mobiel niet bij me had. Mijn smartphone, mijn iPhone. Even ophalen was niet mogelijk, en Ellen bellen al helemaal niet.

De vlucht terug is pas op vrijdag: vier en een halve dag zonder mobiel. Het is minstens vijftien jaar geleden dat dat voor is gekomen. Bijna twee jaar heb ik nu een iPhone, in mijn zak, op mijn bureau of op mijn nachtkastje.Voor een conference call moet ik nu een telefoon zoeken, en mijn dochter kan ik niet zo maar bellen. Ik moet het afspreken.

Ik heb ook een rare tick. Ik sla op mijn broek, op de zakken van mijn jasje en dan denk ik: “Oh shit, hij is thuis.” Of ik zit op een terrasje en denk: “Even mijn mail checken.” Mooi niet.

Dus ben ik deze week onbereikbaar in het hartje van donker Europa. Doctor Livingstone, I presume?

 

Steve Jobs

In den beginne konden computers alleen gebruikt worden door hele slimme mensen.

Na Dennis Ritchie (1941-2011), de uitvinder van de computertaal C, konden ook gewoon slimme mensen de computer gaan gebruiken.

Na Steve Jobs (1955-2011) konden zelfs domme mensen met de computer omgaan. En de rest (Twitter, Facebook) is geschiedenis.

Het romantische of het zakelijke Ajax

Cruijff en de zijnen geloven dat het mogelijk is voor Ajax om zich te onttrekken aan alle wetmatigheden van het moderne voetbal. Dat je met traditioneel aanvallend voetbal en een jeugdopleiding weer kampioen van Europa kan worden.
De managers van Ajax geloven niet in romantiek. Dat is iets voor supporters, vinden ze. En hun beleid leidt er toe dat Ajax een gewone voetbalclub wordt.
Ik ben bang dat de managers gelijk hebben, maar voor de toekomst van Ajax is het nodig dat de romantici eerst hun zin (en beurt) krijgen.

Ik ben er weer

Ik was even weg. Niet letterlijk natuurlijk, maar dit voorjaar was het te druk. Veel reizen voor mijn werk, waardoor de pijp leeg was.
Wat kun je de komende dagen en weken van mij verwachten op dit podium:
-De nieuwe landen van dit voorjaar, met wat leuke foto’s…
-Een oude uitdaging, die verder gaat…
-Een nieuwe uitdaging…
-En een terugblik op mijn Afrika reis… van veertien jaar geleden…