Swaziland is 100

Afgelopen weekend maakte ik een tochtje vanuit Johannesburg naar Swaziland. Mijn honderdste land volgende de regels van de Century Club.
Swaziland is in het oosten heuvelachtig en loopt naar het westen toe af. In het westen was het wildpark waar ik naartoe ben gegaan. Hlane. Beduidend primitiever dan het Krugerpark. In het hoofdkamp, waar ik verbleef, is geen elektriciteit, als je de paar zonnepanelen niet meerekent. In het restaurant eet je bij het licht van olielampen en ook de hutten hebben alleen olielampen (en gas voor de warme douche). Al met al dus wel comfortabel. Ook het bier was koud, volgens de jonge vrouw bij de slagboom de eerste vraag die mannen stellen.
In het park heb je verschillende, door hoge hekken afgesloten gedeeltes. Voornamelijk leeuwen en neushoorns.
De leeuw op de foto liep langs het hek, hij heeft bloed aan een van zijn achterpoten. Volgens de gids heeft hij die nacht gevochten met een andere mannetjes-leeuw. Het is niet van de jacht, mannetjes jagen over het algemeen niet, ze pikken het eten van de wijfjes, die wel jagen. Een eindje verderop laat deze leeuw nog even een spoor na.
Prima bestaan dus, zo’n leeuw. Beetje stoeien met de boys, op tijd eten, en plassen tegen een boom.

China

Ik ben nog niet in China geweest, maar het staat wel op mijn lijstje (maar welk land niet).
Daar wil ik het nu niet over hebben.
China is nu wereldmacht numero 2. En ze daagt wereldmacht numero 1, de Verenigde Staten, openlijk uit.
Het gaat haar economisch voor de wind, ze is zich militair aan het versterken, ze heeft een dikke zak met geld. China.
Wordt China de nieuwe numero 1?
Of gaat het haar economisch zoals Japan, waar na een periode van sterke groei een even lange periode van stagnatie aanbrak.
En ook al lijkt haar politieke klasse stevig in het zadel te zitten, dachten we dat ook niet van al die regiems in het Oostblok?
Hoe dan ook, de eerste decennia van deze eeuw zijn die van China, linksom of rechtsom.

Altijd prijs bij kermis Wilders

Of je nou tegen Marokkanen bent of tegen mensen die tegen Marokkanen zijn, altijd prijs bij kermis Wilders. Bots je op rechtse politiek: stap in de autootjes van kermis Wilders. Ben je tegen de linkse kerk: kom schieten op kermis Wilders.
Zuurstokken, suikerspinnen en luchtballonnen, altijd prijs.
Kermis Wilders, dit voorjaar ook in uw provincie. Voor elk wat wils.

Stonehenge

Afgelopen week was ik in de buurt van Bath in Zuidwest Engeland. Bath heeft, zoals de naam al doet vermoeden, baden. Al eeuwen geleden zijn er warmwaterbronnen gevonden waar rondom heen een hele industrie is ontstaan. Ook nu is Bath nog een van de toeristische trekpleisters van Engeland. Kerken, een mooie oude binnenstad, wat architectonische wondertjes en dat allemaal in een heel mooi heuvellandschap. Tien jaar geleden was ik er met Ellen geweest, we waren op huwelijksreis. Ik dacht dat ik er niet meer zoveel van wist, maar als je zo rondloopt herinner je je van alles. Een bruggetje, een plek waar we gegeten hadden (het was nu dicht).
Maar ja, dit keer was ik geen toerist, ik moest werken bij een klant in de buurt. Dat klinkt vreselijker dan het was. Ik was al eens eerder naar deze klant gestuurd omdat ze nogal wat moeilijkheden hadden met het opzetten van een datawarehouse. Uiteindelijk bleek de projectleiding niet voor haar taak geschikt en gelukkig kon ik de afdelingsleiding daarvan overtuigen. Nu moest ik terug om te kijken naar de voortgang van het project en die was heel erg goed. Iedereen gelukkig en ik de held. Kan ook eens gebeuren. Doordat de opdracht heel voortvarend was afgesloten had ik vrijdagochtend vrij. En in de buurt van Bath is nog iets dat ik wilde zien: Stonehenge. Een prehistorische verzameling stenen in een cirkel. Een monument uit de steentijd, zie ook Wikipedia.
Het regende behoorlijk, maar dat paste op de een of andere manier wel.

Kruger – The Big Five

Na mijn werk op vrijdag 22 oktober 2010 vertrok ik per auto naar het Kruger park.
Vanuit Jo’burg, zoals Johannesburg in Zuid-Afrika wordt genoemd, zo’n 450 kilometer rijden. Er was voor mij een guesthouse gereserveerd in het plaatsje Sabie.
Op zaterdagochtend, heel vroeg om kwart over vijf, vertrok ik naar het Kruger Nationale Park. Dit is Afrika dus gaat het om de Big Five te schieten, in mijn geval met een foto camera.
De Big Five, dat zijn de leeuw, de luipaard, de olifant, de neushoorn en de buffel. Als je er drie ziet op een dag, dat is goed, vier is al bijzonder. Blijkbaar was ik met mijn juiste been uit bed gestapt, want ik zag ze alle vijf.

Overleven

Het echtpaar dat naast me op de Comfort Plus plaatsen zit in de KLM Boeing naar Johannesburg is al flink op leeftijd. Ruim in de tachtig denk ik. De man is nog redelijk kwiek en leest het NRC. De vrouw is broos. Ze leest Chaos, de Nederlandse literaire thriller, in de dwarsligger-uitgave.
De vrouw bekijkt mijn e-book reader. “Is dat er zo eentje,” vraagt ze. “Ze vinden het allemaal niks.”
Ik toon mijn Sony e-reader.
“De letters zijn duidelijk,” vindt ze. “Makkelijker lezen dan mijn boek”.
“Ze heeft een koffer met boeken meegenomen,” zegt haar man. “Drieëntwintig kilo.”

Halverwege de vlucht slaapt de vrouw. Onrustig duwt ze tegen mijn arm. De mond half open. Even later merk ik dat haar man extra op haar gaat letten.
“Gaat het wel goed,” vraag ik aan hem.
“Dit heeft ze wel vaker,” zegt hij.
Ik zie dat haar lippen donkerblauw, bijna zwart worden. Ik houd een steward aan en zeg dat het niet goed gaat. Binnen een paar tellen komt de hele KLM machinerie op gang. Eerst een gespecialiseerde stewardess die probeert de vrouw wakker te krijgen. Dat lukt niet. Een paar tellen later verschijnt een arts. Een zuurstoffles komt tevoorschijn.
De vrouw wordt weggetild, richting business class.
Even later komt de steward me bedanken, hij verteld dat het weer beter met haar gaat.

Aan het einde van de vlucht zit het echtpaar weer naast me. De vrouw leest verder in haar boek en drinkt nog een slokje rode wijn. We praten nog even. Extra zuurstof heeft haar er weer bovenop geholpen.
“Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt,” zegt ze.
Haar man knikt. “Ik zag niet dat ze donkere lippen had.”

Mein Koran

Volgens Wilders is de Koran net zo erg als Mein Kampf.
Maar over wat nou het meest op Mein Kampf lijkt, de koran of het partijprogramma van de PVV, daar zijn de meningen over verdeeld. Ik denk dat deze discussie niet zo zinvol is. Het grote gevaar van de nazi’s was niet het boek, maar het feit dat het een agressieve, gewelddadige en anti-democratische partij was die zich meester maakte van een groot en dynamisch land, met een vooruitstrevende economie, leidende wetenschap en een ontwikkelde militaire cultuur. Met andere woorden, Duitsland was een wereldmacht. Er is geen islamitisch land op dit moment die ook maar in de schaduw van het vooroorlogse Duitsland kan staan. De gevaarlijkste islamitische landen, als je ze zo al kan noemen, zijn economisch zeer zwak, statisch en stellen militair niet veel voor.
En de moslims in West-Europa dan? Het overgrote deel zijn brave burgers die ‘s ochtends met hun pakje brood naar het werk gaan. Natuurlijk is het zo dat een groot deel van de islamitische wereld zich nog in de middeleeuwen bevindt, ook in Nederland, met alle kwalijke kanten van dien. Dat uit zich in vrouwenonderdrukking, intolerantie en dergelijke.
En de PVV dan, dat is dan toch wel een fascistische partij. Welnee, PVV-ers marcheren niet, ze dragen geen uniform en gooien niet met stenen. Ze hebben wel een grote bek, dat wel. En ze hebben één opvatting die ook uit de middeleeuwen lijkt te komen: de ontkenning van het individu bij de moslims. De protestants kapitalistische en later ook humanistische revolutie gaat juist om de strijd van het individu tegen de collectiviteit. Je bepaalt zelf wat je denkt, wat je doet en wat je gelooft. Voor Wilders en de zijnen lijkt dat niet te mogen gelden voor moslims.

Zuid-Afrika

Mijn werk bij MicroStrategy brengt me nog eens ergens. Mijn eerstvolgende klus is bij Nedbank, in Johannesburg. Tot medio februari volgend jaar is de planning. Ik ben er niet continu, in november ben ik nog een weekje in Warschau en een weekje in Bath, Engeland. En met Kerst en Oud en Nieuw ben ik gewoon thuis.

Johannesburg is geen gemakkelijke stad als ik de verhalen mag geloven. Maar dat ga ik uitzoeken.
Morgenochtend (zaterdag 16 oktober 2010) vertrek ik.
Via deze blog hou ik jullie op de hoogte.

Iphone

Ja, ik heb er ook een. De nieuwe Iphone 4. En het is waar, dit is een reuzenstap in vergelijking met de oude Nokia N82. Het enige waarmee ik het kan vergelijken is de overstap van DOS naar Windows.
Dus ontvang ik nu mijn e-mail (Mail), gooi met boze vogeltjes (Angry Birds), lees mijn Lonely Planet pdf’s (iBooks), navigeer door Engeland (Tom-Tom), maak foto’s (Camera), ontwikkel software (MicroStrategy). Ik bel zelfs (T-Mobile en Skype).

Thailand

Mijn eerste reis naar een derdewereldland was in 1991 naar Thailand. Op 25 november landde ik in Bangkok en de eerste paar dagen leed ik aan een cultuurshock. Alles was toch weer anders dan op tv en in de boekjes.
Zo’n ontdekkingsreis maak je maar één keer en dat is wel jammer.
Later in deze reis zou ik nog een paar landen aandoen en al met al werd het een van de mooiste reizen die ik ooit gemaakt heb (waar hebben we dat eerder gehoord).

Thailand is een geweldig land, maar het echte hoogtepunt van deze Thailand-reis was de riviertrip met Tony over de Chao Pra. Ik zat in Ayutthaya op het terras van restaurant Chainan toen plots een oudere Engelsman opdook, uit Liverpool bleek later. Type ruwe bolster blanke pit. Hij wilde met zijn rubberboot naar Chiang-Mai varen, een nogal vreemd verhaal omdat dat een tocht van zo’n 700 kilometer zou betreffen.
Hij dacht er aan om deze tocht later commercieel te gaan aanbieden.

Ik ben meegevaren tot Nakhon Sawan, zie het kaartje. Onderweg van alles meegemaakt natuurlijk. Een aantal keren pech, geslapen bij de brandweer, in een anti-aids demonstratie verzeild geraakt en een Thais verjaardagsfeest meegemaakt met veel te zoete taart. Liters Mekong whiskey.