Linksaf

Dinsdag 17 september 2013. Abana – Ayancik.


Na twee stevige heuvels, met stukken weg met een stijgingspercentage van ruim boven de 10%, reden we 20 kilometer vlak langs de kust in een Nederlands tempo. Na Türkeli, bij Güzelkent, hadden we de keus. Gaan we rechtdoor en volgen we de D010 of gaan we linksaf?
We kozen voor linksaf en dat hebben we geweten. Eerst ging het steil omhoog en daarna nog wat steiler. We kwamen door wat hele kleine dorpjes en de mensen keken verbaasd toen ze ons voorbij zagen komen. Ze riepen wat en wij zwaaiden vrolijk terug. We waren tenslotte boven. Google Maps en Open Streetmap toonden beide een weg langs de kust en daar zaten we volgens de GPS precies op. Via een weg met betonplaten gingen we nog steiler naar beneden dan dat we naar boven waren gegaan.
Bij een klein riviertje veranderde de weg. Eerst wat grind en daarna werd het een gewoon pad. De weg steeg naar ongeveer honderd meter boven de zee en werd smaller en smaller. Rotsblokken lagen op het pad waar we ternauwernood tussendoor konden manoeuvreren. Een stuk van het pad was verzakt, we moesten te voet klimmen, samen een fiets dragend, en dan weer terug voor de andere fiets.
Hele stukken van de weg waren overwoekerd met doornenstruiken, voornamelijk bramen. We fietsten er doorheen. Snel maar bloederig. Schrammen op armen, benen en voeten. Hier en daar moest nog een doorntje verwijderd worden.
Het eerste dorpje wat we daarna tegenkwamen was klein maar er was gelukkig drinkwater uit een bron bij een moskee. Ook stonden er twee Duitssprekende mannen. Nee, er was niets in het dorp. Ja, dat was de weg naar Ayancik. Bij vertrek bleek mijn achterband leeg. Hij was al twee dagen ’s ochtends wat slapper, dus dat was nu definitief geworden. De band geplakt en net toen we weer wilden vertrekken bleek de band weer leeg. Nog een keer geplakt, het bakje aan de poort van het huis naast de moskee was daarbij heel handig. Inmiddels waren ook bouwvakkers gearriveerd die grote deuren en hekwerken begonnen uit te laden. Bij het derde vertrek ging alles goed. Vers water aan boord en de band bleef heel. De steenslagweg ging steil omhoog. Als het al moeilijk fietsen is op een asfaltweg omhoog dan is steenslag nog enkele graden lastiger. We ploeterden omhoog. Bij het kracht zetten schoten stenen onder onze achterbanden weg.
Het was inmiddels al achterin de middag en we zaten inmiddels al weer ruim boven de 100 meter toen de vrachtauto van de bouwvakkers ons achterop kwam. We konden mee, er was ruimte zat voor de fietsen. We hadden de keus: gaan we voor de prestatie of voor het bier.
In Ayancik hadden we een aangenaam hotel met een hele goede douche en een prima diner in het restaurant ernaast.


Hotel: Yavuzlar


Terugblik

Pad


Started: 17 sep. 2013 08:21:25
Distance: 55,47 km
Ascent: 1343 metres
Descent: 1202 metres
WARNING: Do not follow this route. At our time it was already in fact unpassable, but with a lot of luck we managed.

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>