Speculeuro

De rente op sommige kortlopende staatsleningen is nu negatief. Met andere woorden, beleggers moeten betalen als ze hun geld in bepaalde landen willen beleggen. Duitsland, Nederland, Oostenrijk en Finland profiteerden er al van. Ook Frankrijk mag zich rijk rekenen.

En dat terwijl de rentes op de leningen van Spanje en Italië nog steeds zeer hoog zijn.

De meeste commentatoren verklaren dit door te zeggen dat deze beleggers heel voorzichtig zijn en op zoek zijn naar een veilige plek om hun geld te stallen. Is dat wel zo?
Speculeren deze beleggers niet gewoon op een breuk in de euro door niet te beleggen in zuid en heel goedkoop te beleggen in noord? Amerikaanse economen en ook het Britse tijdschrift The Economist hebben het al maanden over een neuro of een euro zonder Griekenland, Italië en Spanje. Als zo’n neuro er komt, stijgt deze meteen flink in waarde. Kassa voor deze beleggers (speculanten) in staatsleningen. Volgens mij riekt het ook behoorlijk naar een self-fulfilling prophecy.

Europa zit op een dood spoor

De eurosceptici, samen met sommige politieke opportunisten, huilen als wolven in het bos. Het Verenigd Koninkrijk gaat wellicht een referendum organiseren over haar lidmaatschap van de Europese Gemeenschap. Griekenland zal zo goed als zeker de euro verlaten. De rentebetalingen drukken Zuid-Europa dieper in het economische moeras en Noord-Europa, bij monde van Nederland en Finland, willen harder ruzie zoeken. En dit is nog maar het begin. Waar gaat dit eindigen?

De huidige koers is dat om meer macht voor Brussel wordt gevraagd, speciale commissarissen, een bankunie, meer begrotingsregels, meer macht voor de ECB. Aan de andere kant vliegen steeds meer landen uit de bocht. Europa lijkt op een kunstschaatster die, terwijl ze uit evenwicht is, toch haar armen naar zich toetrekt en daardoor sneller gaat draaien.

Waar ging Europa in de fout:

  •  Natuurlijk bij de euro. Wat de meesten van ons niet gerealiseerd hebben, voor een monetaire unie zijn heel speciale voorwaarden nodig. De landen die er aan meedoen moeten economisch op elkaar lijken, ze moeten op dezelfde momenten dezelfde maatregelen nodig hebben. Maar het kapitalisme van Noord-Europa is gebaseerd op een andere filosofie dan die van Zuid-Europa. Met ingrijpende verschillen in de visie op de rol van de overheid, op de manier waarop de arbeidsmarkt wordt vorm gegeven, de onafhanklijkheid van het bedrijfsleven, enzovoorts. Iedere crisis zal deze verschillen weer bloot leggen. Ook al lossen we, tegen hoge kosten, de huidige crisis op, bij de volgende komt hetzelfde tekort weer naar boven. Nu de boel in elkaar laten ploffen, wat sommige partijen voorstaan, is natuurlijk volstrekt onverantwoordelijk, maar op termijn moeten we van de huidige euro af. Met andere woorden, we moeten nu de euro redden, om ‘m op straks op te kunnen heffen.
  • Natuurlijk met het democratisch tekort. De Westerse democratie komt er uiteindelijk op neer dat we slechte leiders kunnen wegsturen. We weten vaak niet wie we kiezen, maar we weten wel wie we de laan uitsturen. De laatste Europese leiders die dit lot troffen waren onder andere Papandreou, Sarkozy en (indirect) ook Berlusconi.
    Europa heeft al decennia slechte leiders, we kennen ze niet en wegsturen kan ook al niet.
  • Natuurlijk door de afstand tussen Brussel en de gemiddelde Europeaan.
  • Natuurlijk wordt een Italiaan nooit een Nederlander en dat willen we ook niet. De kracht van Europa is juist dat we verschillen. Terwijl alle Chinezen en alle Amerikanen op elkaar lijken, willen Europeanen dat juist niet. Dat is onze kracht en niet onze zwakte.

Vijftig jaar Europa heeft voor vrede gezorgd. Na de Tweede Wereldoorlog was Europa vernietigd en in kampen verdeeld. Dat is niet meer zo. Tot in de jaren zestig waren er dictaturen in Zuid-Europa. Dat zijn nu bloeiende democratieën (ondanks de bloedende economie). Tot eind van de jaren tachtig waren er communistische dictaturen in Oost-Europa.  Binnen de EU zijn ook dat nu bloeiende democratieën. Na de eeuwwisseling was er een burgeroorlog in Joegoslavië, met zelfs een heuse volkerenmoord (op moslims door christenen). Ook zij zijn nu, samen met de EU, op weg naar democratie.

Het alternatief: terug naar de basis.

Het alternatief voor het huidige Europa is niet het afschaffen van Europese samenwerking, zoals de sceptici willen, maar een andere manier samenwerken in Europa. De moeilijkste stap daarin is accepteren dat de huidige koers fout is. Tegen heug en meug centraliseren om de euro te redden is een recept voor ellende. Daarom is het van belang om voor een alternatief Europa te kiezen. Niet een monolithisch Europa, met één munt, één president , en één hoofdstad, maar een divers Europa. Van verschillende snelheden, gebaseerd op samenwerkingen die dichter bij de landen zelf liggen: een unie van unies. Dit is geen sceptische keuze, maar de enige realistische keuze die we op dit moment hebben. Dit is het Europa dat weer aantrekkelijk is voor landen en volken op zoek naar welvaart, democratie en rechtszekerheid.

Fractieslaven

Tijdens de Tweede Kamerverkiezingen van 2010 haalde Sybrand van Haersma Buma 850 stemmen. Hij zit dan ook al in de Tweede Kamer sinds 2002. Dankzij dit geweldige persoonlijke resultaat is hij nu fractievoorzitter van het CDA.

Hij is niet alleen natuurlijk. Slechts 13 kamerleden haalden meer dan de kiesdeler (62.773 stemmen) en slechts 41 meer dan 10.000 stemmen. En dit allemaal omdat we het te gekke systeem van lijstvolgorde hanteren. De plaats op de lijst (dus je partij) bepaalt en niet het aantal stemmen (de kiezer).
Geen wonder dat de Tweede Kamer vol zit met partijtijgers, fractieslaven, ja-knikkers en ander klapvee.

De wal en het schip

Politiek lijkt een bezigheid waarbij men bezig is om vooruit te kijken en problemen te vermijden. Regeren is vooruitzien.
Niets is minder waar. In de politiek worden moeilijke beslissingen voor zich uit geschoven. Politici vinden het heel moeilijk om beslissingen te nemen die ze minder populair maakt. Veel zogenaamde beslissingen zijn niet anders dan dat het wal het schip keert. Er was geen andere keus meer.
In Amerika worden begrotingsbeslissingen pas genomen nadat de overheid geen geld meer mag uitgeven. In Europa moeten politici beslissingen rond de euro nemen die maanden ervoor nog onvoorstelbaar waren.
Is dit erg. Niet echt.
Het Israelisch-Palestijnse conflict zal opgelost worden als het voor beide partijen absoluut noodzakelijk wordt.
De klimaatcrisis zal adequaat aangepakt worden als het water ons tot de lippen staat.
De wal keert het schip.

China

Ik ben nog niet in China geweest, maar het staat wel op mijn lijstje (maar welk land niet).
Daar wil ik het nu niet over hebben.
China is nu wereldmacht numero 2. En ze daagt wereldmacht numero 1, de Verenigde Staten, openlijk uit.
Het gaat haar economisch voor de wind, ze is zich militair aan het versterken, ze heeft een dikke zak met geld. China.
Wordt China de nieuwe numero 1?
Of gaat het haar economisch zoals Japan, waar na een periode van sterke groei een even lange periode van stagnatie aanbrak.
En ook al lijkt haar politieke klasse stevig in het zadel te zitten, dachten we dat ook niet van al die regiems in het Oostblok?
Hoe dan ook, de eerste decennia van deze eeuw zijn die van China, linksom of rechtsom.

Altijd prijs bij kermis Wilders

Of je nou tegen Marokkanen bent of tegen mensen die tegen Marokkanen zijn, altijd prijs bij kermis Wilders. Bots je op rechtse politiek: stap in de autootjes van kermis Wilders. Ben je tegen de linkse kerk: kom schieten op kermis Wilders.
Zuurstokken, suikerspinnen en luchtballonnen, altijd prijs.
Kermis Wilders, dit voorjaar ook in uw provincie. Voor elk wat wils.

Mein Koran

Volgens Wilders is de Koran net zo erg als Mein Kampf.
Maar over wat nou het meest op Mein Kampf lijkt, de koran of het partijprogramma van de PVV, daar zijn de meningen over verdeeld. Ik denk dat deze discussie niet zo zinvol is. Het grote gevaar van de nazi’s was niet het boek, maar het feit dat het een agressieve, gewelddadige en anti-democratische partij was die zich meester maakte van een groot en dynamisch land, met een vooruitstrevende economie, leidende wetenschap en een ontwikkelde militaire cultuur. Met andere woorden, Duitsland was een wereldmacht. Er is geen islamitisch land op dit moment die ook maar in de schaduw van het vooroorlogse Duitsland kan staan. De gevaarlijkste islamitische landen, als je ze zo al kan noemen, zijn economisch zeer zwak, statisch en stellen militair niet veel voor.
En de moslims in West-Europa dan? Het overgrote deel zijn brave burgers die ‘s ochtends met hun pakje brood naar het werk gaan. Natuurlijk is het zo dat een groot deel van de islamitische wereld zich nog in de middeleeuwen bevindt, ook in Nederland, met alle kwalijke kanten van dien. Dat uit zich in vrouwenonderdrukking, intolerantie en dergelijke.
En de PVV dan, dat is dan toch wel een fascistische partij. Welnee, PVV-ers marcheren niet, ze dragen geen uniform en gooien niet met stenen. Ze hebben wel een grote bek, dat wel. En ze hebben één opvatting die ook uit de middeleeuwen lijkt te komen: de ontkenning van het individu bij de moslims. De protestants kapitalistische en later ook humanistische revolutie gaat juist om de strijd van het individu tegen de collectiviteit. Je bepaalt zelf wat je denkt, wat je doet en wat je gelooft. Voor Wilders en de zijnen lijkt dat niet te mogen gelden voor moslims.

Botsende systemen (1)

De twintigste eeuw werd gekenmerkt door de confrontatie tussen verschillende politiek-economisch-militaire systemen.
In de jaren dertig kwam het fascistische kapitalisme op, met name in Duitsland. Het was een zeer dynamische, hoog-industriële samenleving. Totalitair en racistisch. Zowel economisch en wetenschappelijk zeer geavanceerd en ook militair zeer hoog ontwikkeld. Het fascisme zocht direct de confrontatie met het al aanwezige vrije kapitalisme en het communisme. Het duizendjarige rijk was in 12 jaar voorbij.
Eerder was een post-kapitalistische maatschappij ontstaan in Oost-Europa en vervolgens ook in Azië en op Cuba. Ook deze communistische systemen waren totalitair, en ook militair, economisch en wetenschappelijk hoog ontwikkeld.
De Sovjet-Unie wist de oorlog met het fascisme goed te doorstaan, kwam er zelfs sterker uit, maar de confrontatie met het vrije kapitalisme werd niet overleefd. China koos vervolgens eieren voor haar geld en vormde haar economie om tot een agressief kapitalistische.
Waarom verloren deze systemen de slag met het vrije kapitalisme? Toeval? Ik denk het niet. Het vrije kapitalisme is ook agressief, en weet bovendien veel beter de aanwezige menselijke kwaliteiten te mobiliseren en organiseren.
Er zijn mensen die zeggen dat we op dit moment eenzelfde confrontatie meemaken, die met de (Arabische) islam. Echter, geen enkel moslimland is economisch hoogontwikkeld, militair stellen ze niks voor, wetenschap en cultuur is er matig tot in het geheel niet ontwikkeld. De kernlanden van de islam (de Arabische landen, van Marokko to Irak) zijn statisch en in zichzelf gekeerd. In sommige van die landen wordt de toestand alleen nog maar verergert door de aanwezigheid van olie, die er voor zorgt dat kleptomane regiems aan de macht blijven. In sommige niet-Arabische moslimlanden, met name Turkije en Maleisië, is nog wel een zekere economische en culturele ontwikkeling te zien, maar om te zeggen dat juist die landen het meest op het fascistische Duitsland of op de Sovjet-Unie lijken…

Zwartepieten

Vandaag worden de onderhandelingen voor een rechts kabinet hervat. Een CDA-VVD kabinet gesteund door de PVV van Wilders.
Niemand bij zijn volle verstand gelooft dat dit kabinet, als het al langs het CDA congres komt, erg lang zal bestaan. De val van dit kabinet zit al bij de formatie ingebakken.
Waarom willen de rechtse partijen dit dan? En waarom zijn er krokodillentranen bij het midden en links?
Op rechts is er een enorme concurrentiestrijd: Wilders wil groter, en dat moet voornamelijk ten koste van het CDA en de VVD. Het CDA wil zijn positie terug en dat kan alleen ten koste van de VVD en de PVV. En de VVD is eindelijk de grootste en dat willen ze zo houden. Ondertussen wordt dit een impopulair kabinet met veel moeilijk uit te leggen maatregelen. Wat we kunnen verwachten is veel gezwartepiet op rechts en ter linkerzijde zal de broederstrijd met genoegen tegemoet worden gezien.

1998, een uitzonderlijk warm jaar?

Nog steeds is 1998 het warmste jaar, op wereldschaal, sinds het begin van de temperatuurmetingen. Hoe kan het zijn dat de aarde opwarmt, als er al tien jaar geen nieuw record wordt gevestigd, zeggen de klimaatsceptici.

Om deze stilstand te begrijpen moeten we beseffen dat er twee zaken een directe invloed hebben op de gemiddelde temperatuur: El Niño en de 11-jarige zonnevlekcyclus. In 1998 werkten ze beide verhogend op de temperatuur en de laatste jaren werkten ze allebei verlagend. Vanaf dit jaar gaan ze weer verhogend werken. 2010 wordt dus een interessant jaar voor al diegenen die geïnteresseerd zijn in het klimaat.

Diep in mijn hart hoop ik dat de klimaatsceptici gelijk hebben en dat 1998 een uitzondering blijft, maar ik ben bang dat we binnenkort weer een nieuw record kunnen bijschrijven.

Adrie, 24 januari 2010