Rubrieken

Pijn, Afzien, Efes en Kameraadschap

De fietsreis met Herman van Istanbul naar Sinop zit er op.


Klaar

Pijn
Voor mij werd de reis in belangrijke mate mede bepaald door de valpartij op zaterdag 14 september. Daarvoor was ik steeds fitter geworden en konden de heuvels beter beklommen worden. De reis was echt op gang.
Na de val had ik pijn, met name ‘s nachts. De bloeduitstorting op mijn heup en de schaafwonden waren niet echt lastig, maar de gekneusde rib zorgde voor de echte pijn. De eerste nachten veel pijn in bed bij het draaien, maar door de inspanningen sliep ik toch weln goed. Ik had gelukkig genoeg paracetamol bij me om de allerscherpste kantjes van de pijn af te halen.
Opvallend, bij het fietsen had ik weinig last. Wel was ik 10 – 20% van mijn vermogen kwijt.

Afzien
De waarschuwingen over de heuvels en bergen van Turkije waren natuurlijk bekend. En het is niet de hoogte die voor het afzien zorgt, het is de steilte. Honderden meters klimmen met een maximaal stijgingspercentage tot 7 % is voor ons goed te doen. Maar in Turkije is het vaak steiler. Hele stukken met stijgingspercentages van 10% of meer. Dat sloopt je als je een paar van zulke beklimmingen achter elkaar over moet. Daar moet je eigenlijk van te voren apart op trainen en dat hadden we niet gedaan.

Efes
Als je na 70 kilometer fietsen en 1300 steile meters klimmen de aankomstplaats binnenrijdt dan schreeuwt je lijf om rust, om calorieën, om een beloning. Er er is geen grotere beloning dan de echte sportlunch: een halve liter koude Efes met die heerlijke zoute Turkse pinda’s. Je doet je ogen dicht en je ziet de meter die de hele tijd in het rood heeft gestaan langzaam teruglopen naar het groen. Afhankelijk van de inspanning die je geleverd hebt kan het nodig zijn deze behandeling te herhalen.

Kameraadschap
Fietsen in het buitenland, wereldfietsen, fietsen op de bonnefooi, is een aparte manier van reizen. Meer zoals backpacken in de jaren zeventig. Er zijn geen boekjes en je weet niet wat je te wachten staat. Er is nog avontuur. Je komt op plekken die niet op je voorbereid zijn. Communiceren moet nog met je handen of met een woordenlijstje. Dan is het leuk om dat met een mede-avonturier te doen. Iemand die je erdoor helpt als je zelf even niet meer kan. Iemand die dezelfde kant op wilt als jij.

Tenslotte
We hebben 625 kilometer gefietst, iets minder dan verwacht. We hebben (bijna) 9500 meter geklommen, vaak steiler dan gewenst. Het weer was goed. En Turkije is een vriendelijk land, waar de mensen het leuk vinden dat je er bent. Slechts een paar keer last gehad van vervelende en roekloze weggebruikers, bijna altijd in de buurt van een grote stad en bijna steeds op Herman gericht.
De hotels zijn goed, het avondeten is lekker, maar het ontbijt wat minder. Lekkere koffie kom je niet veel tegen, want Turkije is een theeland. In kleine plaatsjes, zeker in het binnenland, is het moeilijker om voorzieningen (hotels, restaurants, bier) op ons niveau te vinden.
De wegen zijn over het algemeen goed, worden beter, maar ook meer gericht op auto’s.
De Zwarte Zee kust is een prachtige kust, met mooi natuurschoon, leuke haventjes en prachtige plaatsjes.
Al met al was het weer een prima reis, vol hoogte- en dieptepunten. En … 5 kilo kwijt, en da’s ook niet mis.

 

Van Naar Datum en link Afstand in km Stijgingsmeters
Istanbul Istanbul 07 September 2013 53.75 336
Istanbul Sile 08 September 2013 63.60 1072
Sile Kandira 09 September 2013 73.87 1498
Kandira Kocaali 10 September 2013 71.81 468
Kocaali 11 September 2013 0 0
Kocaali Eregli 12 September 2013 71.76 515
Eregli Zonguldak 13 September 2013 57.10 1188
Zonguldak Amasra (fietsdeel) 14 September 2013 67.44 1304
Amasra 15 September 2013 0 0
Amasra-Inebolu Abana (fietsdeel) 16 September 2013 22.87 335
Abana Ayancik 17 September 2013 55.47 1343
Ayancik Sinop 18 September 2013 61.97 1062
Sinop 19 September 2013 0 0
Sinop Samsun (fietsdeel) 20 September 2013 25.40 369
Samsun Amsterdam 21 September 2013 0 0
totaal 625.04 9490

Meer foto’s en verhalen op de site van Herman.

Terugvlucht

Zaterdag 21 september 2013. Samsun – Istanbul – Amsterdam


De terugvlucht was zonder opvallendheden. Pegasus Airlines heeft ons goed en professioneel vervoerd en onze fietsen niet beschadigd. Lag natuurlijk ook aan de vele meters duc-tape die we gebruikt hebben om ze goed in te pakken.
Ellen was vandaag de rondemiss, ze kwam ons ophalen met twee grote bossen gladiolen.

Naar Samsun

Vrijdag 20 september 2013. Sinop – Samsun.


Het hotel had prima vervoer voor ons geregeld. Met de gewone bus van Sinop naar Samsum. Van otogar naar otogar. Jammergenoeg zijn deze otogars, busstations, buiten de stad en dat betekende weer fietsen en natuurlijk bergjes op.
Het hotel dat we gekozen hadden was tussen de stad en het vliegveld in. De eenvoudigste manier om er te komen en niet teveel heuvels te moeten beklimmen, was om direct naar de kust te fietsen en die dan te volgen in de richting van het vliegveld.
Dat betekende dwars door de stad, eerst steil omhoog en vervolgens steil naar beneden. Aan de kust loopt een 6-baans autoweg, zonder aangename vluchtstroken en nogal opgewonden bestuurders. Niet de meest prettige weg om op te fietsen.
Zonder ongelukken kwamen we bij het hotel aan. Een beetje vervallen, het stonk een beetje, maar ja, de bar was open.


Hotel: Airport Resort Hotel.


Started: 20 sep. 2013 10:06:23
Ride Time: 40:48
Distance: 6,45 km
Ascent: 154 metres
Descent: 83 metres


Started: 20 sep. 2013 14:36:35
Ride Time: 1:20:24
Distance: 18,95 km
Ascent: 215 metres
Descent: 263 metres

Rust

Donderdag 19 september 2013. Sinop.


Een dag om bij te komen van de vermoeienissen en de pijntjes.



Hotel: Sinopark Otel


Oude stadsmuren

Bootje op de werf

Haven

Gladiolen

Woensdag 18 september 2013. Ayancik – Sinop


De eerste dertig kilometer waren typisch voor deze reis. Relatief korte maar heel steile hellingen. De een na de ander. Daarna werden de hellingen niet minder hoog maar wel minder steil. Rustiger om tegenop te klimmen. Ook de afdalingen waren minder steil, met als grote voordeel dat je langer kan genieten van de meters die je hebt geklommen.
We kwamen vroeg in de middag aan in Sinop en vanzelf kwamen we uit in het gebied van de haven. Restaurantjes, cafeetjes en leuke hotels.
We kozen voor Sinopark Otel, een prima hotel met een prachtig terras. En op enkele tientallen meters van de haven en de terrassen.



Hotel: Sinopark Otel


Terrasjes bij de haven


Started: 18 sep. 2013 07:51:15
Ride Time: 5:04:04
Distance: 61,97 km
Ascent: 1062 metres
Descent: 1077 metres

Linksaf

Dinsdag 17 september 2013. Abana – Ayancik.


Na twee stevige heuvels, met stukken weg met een stijgingspercentage van ruim boven de 10%, reden we 20 kilometer vlak langs de kust in een Nederlands tempo. Na Türkeli, bij Güzelkent, hadden we de keus. Gaan we rechtdoor en volgen we de D010 of gaan we linksaf?
We kozen voor linksaf en dat hebben we geweten. Eerst ging het steil omhoog en daarna nog wat steiler. We kwamen door wat hele kleine dorpjes en de mensen keken verbaasd toen ze ons voorbij zagen komen. Ze riepen wat en wij zwaaiden vrolijk terug. We waren tenslotte boven. Google Maps en Open Streetmap toonden beide een weg langs de kust en daar zaten we volgens de GPS precies op. Via een weg met betonplaten gingen we nog steiler naar beneden dan dat we naar boven waren gegaan.
Bij een klein riviertje veranderde de weg. Eerst wat grind en daarna werd het een gewoon pad. De weg steeg naar ongeveer honderd meter boven de zee en werd smaller en smaller. Rotsblokken lagen op het pad waar we ternauwernood tussendoor konden manoeuvreren. Een stuk van het pad was verzakt, we moesten te voet klimmen, samen een fiets dragend, en dan weer terug voor de andere fiets.
Hele stukken van de weg waren overwoekerd met doornenstruiken, voornamelijk bramen. We fietsten er doorheen. Snel maar bloederig. Schrammen op armen, benen en voeten. Hier en daar moest nog een doorntje verwijderd worden.
Het eerste dorpje wat we daarna tegenkwamen was klein maar er was gelukkig drinkwater uit een bron bij een moskee. Ook stonden er twee Duitssprekende mannen. Nee, er was niets in het dorp. Ja, dat was de weg naar Ayancik. Bij vertrek bleek mijn achterband leeg. Hij was al twee dagen ’s ochtends wat slapper, dus dat was nu definitief geworden. De band geplakt en net toen we weer wilden vertrekken bleek de band weer leeg. Nog een keer geplakt, het bakje aan de poort van het huis naast de moskee was daarbij heel handig. Inmiddels waren ook bouwvakkers gearriveerd die grote deuren en hekwerken begonnen uit te laden. Bij het derde vertrek ging alles goed. Vers water aan boord en de band bleef heel. De steenslagweg ging steil omhoog. Als het al moeilijk fietsen is op een asfaltweg omhoog dan is steenslag nog enkele graden lastiger. We ploeterden omhoog. Bij het kracht zetten schoten stenen onder onze achterbanden weg.
Het was inmiddels al achterin de middag en we zaten inmiddels al weer ruim boven de 100 meter toen de vrachtauto van de bouwvakkers ons achterop kwam. We konden mee, er was ruimte zat voor de fietsen. We hadden de keus: gaan we voor de prestatie of voor het bier.
In Ayancik hadden we een aangenaam hotel met een hele goede douche en een prima diner in het restaurant ernaast.


Hotel: Yavuzlar


Terugblik

Pad


Started: 17 sep. 2013 08:21:25
Distance: 55,47 km
Ascent: 1343 metres
Descent: 1202 metres
WARNING: Do not follow this route. At our time it was already in fact unpassable, but with a lot of luck we managed.

Smokkelroute

Maandag 16 september 2013.


Per auto Amasra – Inebolu
Per fiets Inebolu – Abana


We wisten al dat onze routeplanning scherp was, maar we hadden niet echt voorzien dat de steile heuvels van Noord-Turkije zoveel extra tijd en energie zouden kosten. En natuurlijk hadden we ook niet voorzien dat we tijd zouden verliezen door een valpartij.
Maar gelukkig is dit een vakantie en geen prestatietocht, alhoewel de tocht natuurlijk wel een prestatie is.
Via de receptie van het hotel hadden we daarom een taxi geregeld die ons 174 kilometer verder langs de kust zou brengen, van Amasra naar Inebolu. Van Amasra naar Cide volgden we de kustweg. Daarna vond de chauffeur het beter om via het binnenland te rijden.
Om toch weer een beetje in het ritme te komen hadden we besloten om van Inebolu naar Adana te fietsen.
Adana is niet het leukste plaatsje aan de Zwarte Zee kust. Er hing een benauwd en naargeestig sfeertje. Geen leuk terras of restaurant. Uiteindelijk zijn we maar op bankjes in een parkje gaan zitten met victualiën in een grijze zak die we bij de lokale snoepwinkel hadden gehaald. Een paar bankjes verderop werden meiden, in spijkerbroek en met hoofddoek, nogal stevig de les gelezen door een oudere man. Waarom was niet duidelijk maar het leek erop dat ze niet op de bankjes mochten zitten. De meiden moesten er verschrikkelijk om lachen maar ze vonden het tegelijkertijd toch ook echt niet leuk.


Fietsen in taxi gepropt


Started: 16 sep. 2013 12:40:18
Ride Time: 2:10:57
Distance: 22,87 km
Ascent: 335 metres
Descent: 329 metres

Bijkomen

Zondag 15 september 2013. Amasra.


Amasra is een kleine toeristenplaats, waarvan het oorspronkelijke gedeelte op een schiereilandje en een eilandje ligt. Er komen voornamelijk Turkse toeristen. Amasra is oud en werd al genoemd door Homerus (als Sesamon).
Amasra is niet erg groot maar wel heel mooi en plezierig. Door zijn typische vorm zijn er drie baaien, een oostelijke, een westelijke en een noordelijke. Met er tussen een paar kronkelige straatjes vol met winkeltjes, restaurants en hotelletjes. In de haven liggen vissersboten.
Zoals de foto’s laten zien is Amasra een heel fotogeniek plaatsje. De oudheid is duidelijk aanwezig, met oude muren en een prachtig Byzantijns kerkje.


Westelijke baai

Byzantijns kerkje

Oostelijke baai

Moskee

Opstpattend water bij ondergaande zon

Hotel: Isikaltin

Vallen en opstaan

Zaterdag 14 september 2013. Zonguldak – Amasra.


Herman riep: “Er ligt olie op de weg, het is glad.”
Een stuk verder kruiste ik het oliespoor, in een bocht. Het was er vlak en we gingen niet hard meer, maar toch nog wel zo’n 25 kilometer per uur. Eerst was mijn achterwiel weg, en daarna mijn fiets. Als een Donald Duck eendje hing ik even ik de lucht om daarna fors tegen het asfalt te kwakken.
“Aaaargh,” kreunde ik. Geen lucht. Schok. Pijn.
Midden op de weg. Er was net even geen verkeer, dat was goed. Herman kwam naar me toe. Ik krabbelde op. Dat lukte, een beetje tot mijn verbazing. Schaafwonden op mijn ellenboog. Mijn schouder deed pijn. Mijn heup ook. Herman trok mijn fiets naar de kant. Een tas was los. Het stuur stond scheef maar met de iPhone, mijn GPS, was niks aan de hand.
Na een minuut of vijftien reden we verder, maar de linkerkant van mijn lijf was beurs en begon steeds meer signalen van ongemak te versturen.
Ik heb, in eerste instantie, nog 23 kilometer doorgefietst. Maar het ging niet echt lekker. Mijn lijf protesteerde, deed pijn. Bij een stop, waar we zoete drankjes en chocola nuttigden, was het genoeg. Amasra zou ik zo niet halen. We moesten proberen om een taxi te regelen. Maar hoe doe je dat in een Turks dorpje ver weg van alles.
Je loopt naar het plaatselijke theehuis en begint in het Duits. Binnen de kortste keren stond het terras van het theehuis vol en uit het theehuis ernaast kwamen de mannen ook toegelopen. Daar stond ik met mijn fietshelm en geschaafde arm. Een man, wat ouder en ronder dan de anderen, sprak een paar woorden Duits. Er werd gebeld en heel veel onder mekaar Turks gesproken. Op een gegeven moment komt er een blauw busje voorbij gereden. Het was in het Turks maar ik kon de conversatie bijna letterlijk volgen.
“Waar gaan jullie heen?”
“Bartin.
“Hebben jullie plek voor twee hele domme Hollanders die ons mooie land doorfietsen. Eentje is gevallen. Hij is wel heel erg zielig.”
“Prima.”
Dus hadden we een lift in een busje van twee lassers. Plek zat voor ons en onze fietsen. De Duits sprekende man had nog even tegen me gefluisterd: “Zwanzig euro.” De betaling voor het meenemen.
In Bartin zochten we aansluitend vervoer, maar dat was niet zo gemakkelijk. Taxi’s waren te klein en busjes wilden ons niet meenemen. Dus klom ik met mijn beurse lijf weer op de fiets. Het was ten slotte maar 17 kilometer en het was een doorgaande weg. De eerste zes zoefden voorbij en toen kwam de afslag naar Amasra. Daarna ging het vijf kilometer, soms heel steil, omhoog, naar uiteindelijk 350 meter. Na twee kilometer wilde mijn lijf niet meer. Ik moest op zoek naar een geheime voorraad energie en daarna naar een nog geheimere. Hoe ik boven gekomen ben weet ik niet want het ging maar door.
Boven begon het te regenen, te gieten en te hozen. De weg werd glad en we moesten net zo steil naar beneden als naar boven. Ik durfde niet harder dan 20 kilometer per uur, de auto’s reden toeterend langs ons en ik zag soms niks. Het was koud. Het duurde gelukkig niet lang.
Trillend van vermoeidheid en kou kwam ik beneden aan. Herman regelde snel een hotel en tegen iedere traditie in nam ik eerst een warme douche en daarna pas een Efes biertje.


Vlak voor het oliespoor

Dorp met mannetjes – by Herman. Die met de helm ben ik

Op de achtergrond de weg die we afkwamen. Denk zelf de stromende regen erbij.


Started: 14 sep. 2013 07:46:24
Distance: 67,44 km
Ascent: 1304 metres
Descent: 1352 metres
De rechte lijn is het gedeelte dat we gebruik hebben gemaakt van een taxi-busje.

Steiler

Vrijdag 13 september 2013. Eregli – Zonguldak


Het ontbijt was goed. Vers brood, gekookt eitje. Geen koffie, dat was wel een min-puntje.
We wilden binnendoor naar Zonguldak en nog verder. Dat hebben we geweten. We gingen de stad uit en we ging omhoog. Steil. En het werd al snel warm. En steiler. En warmer. We schoten geen meter op. Als je het hoogteplaatje beneden ziet snap je voor een gedeelte waarom. De wegen waren ook nog slecht. Het eerste half uur hadden we nog wel wat afstand afgelegd maar daarna werd het minder. Wat doe je dan? Een iets minder steile weg zoeken. Maar dat is de autoweg, de D010. Wij het weggetje in naar de D010. Iedere paar minuten werden we gepasseerd door een enorme vrachtwagen met kolen uit een openluchtmijn. En natuurlijk ging dit verbindingseeggetje omhoog, steil omhoog.
Rond een uur of elf, na drie uur fietsen hadden we zo’n dertig kilometer afgelegd, kwamen we op de 4-baans autoweg. Met goede vluchtstrook. In het begin ging het iets omlaag en weer iets omhoog. We hadden een paar keer een prachtig uitzicht. Na een paar kilometer begon de ideale afdaling: recht en niet te steil. Iedere klimkilometer werd zo met rente uitbetaald. Met een gangetje van veertig tot vijftig zoefden we naar beneden. Kilometer na kilometer tot aan de kust.
Na bijna zestig kilometer gereden te hebben kwamen we in Zoguldak aan en het was genoeg. Tijd voor een biertje.


Hotel: Emirgan Hotel (prima, beetje klassiek, maar redelijk geprijsd. Prachtig terras met uitzicht op zee)


Zo steil kan het zijn

Uitzicht vanaf hotel


Started: 13 sep. 2013 07:48:52
Ride Time: 5:28:02
Distance: 57,10 km
Ascent: 1188 metres
Descent: 1113 metres