Rubrieken

Ik ben Charlie

Twaalf mensen vonden de dood. Tien journalisten en cartoonisten van Charlie Hebdo en twee politiemensen. Een aanval op de persvrijheid, op de creativiteit en op de beschaving. Op alle mensen die zelf willen denken.

Deze terroristen, net als hun medestanders in Al Qaida en ISIS, zijn vertegenwoordigers van een verdorde cultuur die het helemaal kwijt is. Die al verloren heeft. Een cultuur die niks meer voortbrengt, niet innoveert en niet meer creatief is. Die in een doodlopende steeg is beland.

Achterhoedegevechten zijn gevaarlijk. De tegenstander heeft niks te verliezen en gaat van extreem naar nog extremer.

Ooit was de Arabische en islamitische cultuur de meest creatieve, de meest innovatieve van de wereld. Maar dat is helemaal weg. Is er dan geen hoop voor ze, geen uitweg? Natuurlijk wel. Wat ze nodig hebben is een dosis Charlie. Niet een, niet twee, maar heel veel Charlie.

Afbeeldingen zijn van de Charlie Hebdo site

Ethiopië – bij de Hamer – de Ceremonie van de Stierensprong

“Is dit echt?” heb ik daarna vaak gedacht.

Sommige reizigers zeggen van niet en anderen vinden van wel. Ook Herman en ik denken dat het echt is. Maar hoe echt?

Nadat de Landcruiser uit de modder is getrokken rijden we snel door. Weer een rivierbedding, maar deze is helemaal droog. Toch durven sommige chauffeurs het niet aan om naar beneden te rijden, maar Hedi, onze chauffeur,  wel. Misschien omdat hij zich nog wat schuldig voelt over wat er eerder gebeurd is.

Route

Een paar kilometer verder stoppen we en gaan we te voet verder. Het dorp waar de ceremonie plaats vindt is niet ver. In het dorp is een open plek waar al veel mensen zijn, een tiental toeristen en honderden Hamer. De toeristen staan op een soort dijkje. Een afscheiding? Het voelt een beetje als een tribune. Direct voor ons zitten Hamer vrouwen. Aan de overkant staan stoelen onder een overkapping van bladeren, de hoofdtribune. Voor de plaatselijke notabelen. Er brandt een vuurtje met daarop een grote ronde ton.Een groep vrouwen voert een dans uit. Om hun armen en benen hebben ze metalen bellen  en sommigen hebben toeters, waar ze hard op blazen. Ze lopen, dansend en marcherend in een grote cirkel. Met zijn tweeën of drieën naast elkaar. Soms wel vijfentwintig vrouwen. Dan stappen er een paar uit en weer anderen in.

Toeters en bellen

Ze hebben hun traditionele rode haar in vlechtjes. Sommige dragen een hoofdband. Iedereen is traditioneel gekleed. Koeienhuiden. Kleurige kralen riemen. Allerlei kettingen. Korte rokjes en banden rond de benen. Sandalen. Sommige vrouwen dragen een hemdje, sommige niet. Ze drinken uit kalebassen.

Niet

De meeste mannen, jong en oud, zitten op de eretribune. Enkele mannen dragen een veren hoofdtooi.

Eretribune

Een jonge vrouw loopt met een twijg naar een van de mannen. Hij neemt het aan en slaat haar. Hard. Over de armen, over de borsten, op de rug. De huid breekt. De vrouw blijft stil, passief, staan. Na een paar klappen bedankt de vrouw hem en hij loopt weg.

Slaan

Sommige dansende vrouwen lijken in trance. Hun ruggen zijn bebloed en soms ingesmeerd met as. Niet alle wonden zijn van het slaan. Hamer vrouwen snijden zichzelf (of elkaar) ook met scheermesjes, om mooie littekens te maken. Littekens zijn nog steeds hot bij de Hamer. Het as is ervoor dat de wond ontsteekt en er een mooi litteken komt.

We staan uren te kijken. Verbaasd en onder de indruk. Vlak voor zonsondergang komt de massa in beweging. Aan de andere kant van het dorp worden stieren opgesteld. Een stuk of tien op een rijtje. Ze willen niet die stieren, maar met een klap of flink trekken aan de staart, staan ze er. In een flits schiet er een blote jongen overheen. En dan nog eens, en dan nog eens. Het stierenspringen zelf is binnen een minuut voorbij.

Op een rijtje

Meteen gaan we weg. Hedi wil als eerste weg zijn. Wij zijn er niet op tegen. Bloed maakt dorstig. We rijden als eerste uit de rivierbedding en ook de modderige bedding verderop levert nu geen problemen op. Na een half uur komen we bij de Buska Lodge. We stappen uit en Hedi gaat naar waar chauffeurs heen gaan nadat de passagiers zijn uitgestapt. Wij gaan naar de bar. Het is een dorstige dag geweest.

Was het echt? De Hamer voeren dit ritueel nu vast veel vaker uit en ze plannen het vast zo dat er altijd wel een ritueel is waar toeristen heen kunnen. Is het dan nog wel echt? Ja, zoals profvoetbal nog steeds sport is. Natuurlijk is de westerse wereld, met haar geld en toerisme, doorgedrongen tot in dit gebied. Wij hebben deze ceremonie gelukkig nog kunnen meemaken, maar uiteindelijk zal het verdwijnen. Is dat erg? Ik denk dat uiteindelijk ook in Afrika de 21e eeuw beter is dan de prehistorie.

Voor de liefhebbers:

 

Ethiopië – de markt van Dimeka

De derde dag van onze reis is er eentje die we niet snel zullen vergeten. De reis van Konso naar Turmi is lang en vanaf Key Afar ook nog slecht. Aangezien we niet gereserveerd hebben besluiten we eerst naar het hotel te gaan dat we op het oog hebben. Na de ervaring in Konso nemen we zelf de regie en volgens de boekjes is de Buska Lodge het meest comfortabel.  Een beetje afzien tijdens een Afrika-reis hoort erbij, maar Herman is niet superfit, en na de omelet van Konso zijn we ook wel toe aan lekker diner.

Onze kamer in de Lodge, het was een zelfstandige hut, ziet er prima uit. Twee bedden, muskietennetten en een redelijke douche.

We maken meteen rechtsomkeert, terug naar Dimeka, waar een markt aan de gang is. Weer tientallen kilometers slechte weg. Leuke plaatjes op de markt, maar we moeten nog even wennen aan het plaatselijke gebruik dat je voor foto’s van personen moet afrekenen.

kleurstoffen

Op de markt zijn voornamelijk mensen van het Hamer volk te zien. De vrouwen met hun typische rode haar. Typische producten op de markt zijn kalebassen, kleurstoffen (rood), granen en allerlei potten.

potten

We kunnen slechts een kort bezoek brengen aan de markt omdat we nog dezelfde middag naar een bull-jumping ceremonie zullen gaan. En die is aan de andere kant van Turmi. Dat betekent weer snel in de auto en rijden, dezelfde slechte weg.

bos hout

Nadat we Turmi gepasseerd zijn, moeten we een drooggevallen rivierbedding oversteken. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Door een stuurfoutje staan we plots tot aan de velgen in de blubber geparkeerd. En zoals dat dan gaat in Afrika, het dorpshoofd van het nabije dorpje heeft er zijn handel van gemaakt om auto’s er weer uit te krijgen, tegen een passende vergoeding natuurlijk. Gelukkig is onze autohuur alles inclusief, de chauffeur betaalt het uit het potje onvoorzien.

vast

Ethiopië – Naar Konso

Op 30 oktober 2014 vertrokken we in de ochtend vanaf Schiphol, via Istanbul, naar Addis Ababa. We werden uitgezwaaid natuurlijk, koffie en koek met de vrouwen en daarna een biertje aan de bar. Zo’n start is belangrijk want vliegen is al erg genoeg. Na een doodnormale reis kwamen we midden in de nacht op Addis Ababa aan. Voor het visum in de rij en daarna ook weer  voor de douane. Zo gaat dat. Daarna naar buiten, de chauffeur van het hotel stond al op ons te wachten. Een korte rit en we kwamen bij het hotel aan. Hotel Lobelia. Het was goed bij hotel Lobelia.

Een korte nacht, een prima en gezellig ontbijt en daarna op zoek naar geld. Dat gaat zonder problemen, als je je bankpas goed hebt ingesteld. De automaten in Addis Ababa spugen de Birr’s uit in briefjes van 100. Stapels briefjes van 100 Birr en ieder briefje is 4 euro waard. En aangezien we naar het zuiden gaan, een geldautomatenloze regio, hebben we flink wat nodig.

De chauffeur bracht ons weer terug naar het vliegveld, het nationale vliegveld deze keer. Het was druk en iedere rij was erg lang. Er was amper tijd om onze traditionele dronk uit te brengen. De vlucht naar Arba Minch werd professioneel uitgevoerd. Ethiopean Airlines heeft haar zaakjes voor elkaar.

Op het vliegveld werden we door Haile, de verhuurder, en Hedi, onze chauffeur voor de komende 5 dagen, opgewacht. Een stapeltje dollars voor Haile en weg konden we. Naar Konso, onze eerste stop.

De route

Het eerste stuk gaat langs Lake Chamo, een van de Rift Valley meren. Maar wel op 1100 meter hoogte. Niet echt hoog voor Ethiopië.

Lake Chamo

Er was veel verkeer op de weg. Koeien voornamelijk, heel veel koeien. Ethiopië is een koeienland. Soms loopt er een hele familie met de koeien, soms alleen wat jongetjes. Maar ze lopen altijd midden op de weg en dat betekent, remmen, de auto er door worstelen en dan weer gas. Tot de volgende groep koeien.

Koeien op de weg

Nog meer koeien

In Konso kwamen we terecht in een hotelletje in het centrum. Niet echt goed. Het bleek een idee te zijn van onze chauffeur want net buiten het stadje was een heuse lodge. Ons hotel had een bar, waar het halve stadje leek te komen. Een omheind gebied aan de andere kant van de rotonde. Een wat vaag terrein met tafels en stoelen.  Flesjes bier bleek de enige specialiteit te zijn. Goed koud. De bar was ook een restaurant, wat voor ons neer kwam op een omelet. Het bier was beter.

Ethiopië – een reis door de tijd

Van 30 oktober tot 15 november bezocht ik, samen met mijn goede vriend Herman Lamboo, het fascinerende Oost-Afrikaanse land Ethiopië. We zijn ervaren Afrika reizigers en we hadden ons een beetje ingelezen, toch hebben we zaken gezien en meegemaakt die ons volstrekt met stomheid sloegen…

Onze reis bestond uit drie onderdelen:

  • De hoofdstad Addis Ababa, een dynamische stad die de sprong waagt naar de 21e eeuw
  • Een tocht met een Toyota Landcruiser 4×4 door het zuiden,  met haar pre-historische stammen in de Lower Omo Valley
  • Een reis door het Noorden, met middeleeuwse monumenten, prachtige natuur en mensen die lijken te leven in bijbelse tijden

Op het kaartje de hotels waar we verbleven hebben. Maar daarover later meer.

Pijn, Afzien, Efes en Kameraadschap

De fietsreis met Herman van Istanbul naar Sinop zit er op.


Klaar

Pijn
Voor mij werd de reis in belangrijke mate mede bepaald door de valpartij op zaterdag 14 september. Daarvoor was ik steeds fitter geworden en konden de heuvels beter beklommen worden. De reis was echt op gang.
Na de val had ik pijn, met name ‘s nachts. De bloeduitstorting op mijn heup en de schaafwonden waren niet echt lastig, maar de gekneusde rib zorgde voor de echte pijn. De eerste nachten veel pijn in bed bij het draaien, maar door de inspanningen sliep ik toch weln goed. Ik had gelukkig genoeg paracetamol bij me om de allerscherpste kantjes van de pijn af te halen.
Opvallend, bij het fietsen had ik weinig last. Wel was ik 10 – 20% van mijn vermogen kwijt.

Afzien
De waarschuwingen over de heuvels en bergen van Turkije waren natuurlijk bekend. En het is niet de hoogte die voor het afzien zorgt, het is de steilte. Honderden meters klimmen met een maximaal stijgingspercentage tot 7 % is voor ons goed te doen. Maar in Turkije is het vaak steiler. Hele stukken met stijgingspercentages van 10% of meer. Dat sloopt je als je een paar van zulke beklimmingen achter elkaar over moet. Daar moet je eigenlijk van te voren apart op trainen en dat hadden we niet gedaan.

Efes
Als je na 70 kilometer fietsen en 1300 steile meters klimmen de aankomstplaats binnenrijdt dan schreeuwt je lijf om rust, om calorieën, om een beloning. Er er is geen grotere beloning dan de echte sportlunch: een halve liter koude Efes met die heerlijke zoute Turkse pinda’s. Je doet je ogen dicht en je ziet de meter die de hele tijd in het rood heeft gestaan langzaam teruglopen naar het groen. Afhankelijk van de inspanning die je geleverd hebt kan het nodig zijn deze behandeling te herhalen.

Kameraadschap
Fietsen in het buitenland, wereldfietsen, fietsen op de bonnefooi, is een aparte manier van reizen. Meer zoals backpacken in de jaren zeventig. Er zijn geen boekjes en je weet niet wat je te wachten staat. Er is nog avontuur. Je komt op plekken die niet op je voorbereid zijn. Communiceren moet nog met je handen of met een woordenlijstje. Dan is het leuk om dat met een mede-avonturier te doen. Iemand die je erdoor helpt als je zelf even niet meer kan. Iemand die dezelfde kant op wilt als jij.

Tenslotte
We hebben 625 kilometer gefietst, iets minder dan verwacht. We hebben (bijna) 9500 meter geklommen, vaak steiler dan gewenst. Het weer was goed. En Turkije is een vriendelijk land, waar de mensen het leuk vinden dat je er bent. Slechts een paar keer last gehad van vervelende en roekloze weggebruikers, bijna altijd in de buurt van een grote stad en bijna steeds op Herman gericht.
De hotels zijn goed, het avondeten is lekker, maar het ontbijt wat minder. Lekkere koffie kom je niet veel tegen, want Turkije is een theeland. In kleine plaatsjes, zeker in het binnenland, is het moeilijker om voorzieningen (hotels, restaurants, bier) op ons niveau te vinden.
De wegen zijn over het algemeen goed, worden beter, maar ook meer gericht op auto’s.
De Zwarte Zee kust is een prachtige kust, met mooi natuurschoon, leuke haventjes en prachtige plaatsjes.
Al met al was het weer een prima reis, vol hoogte- en dieptepunten. En … 5 kilo kwijt, en da’s ook niet mis.

 

Van Naar Datum en link Afstand in km Stijgingsmeters
Istanbul Istanbul 07 September 2013 53.75 336
Istanbul Sile 08 September 2013 63.60 1072
Sile Kandira 09 September 2013 73.87 1498
Kandira Kocaali 10 September 2013 71.81 468
Kocaali 11 September 2013 0 0
Kocaali Eregli 12 September 2013 71.76 515
Eregli Zonguldak 13 September 2013 57.10 1188
Zonguldak Amasra (fietsdeel) 14 September 2013 67.44 1304
Amasra 15 September 2013 0 0
Amasra-Inebolu Abana (fietsdeel) 16 September 2013 22.87 335
Abana Ayancik 17 September 2013 55.47 1343
Ayancik Sinop 18 September 2013 61.97 1062
Sinop 19 September 2013 0 0
Sinop Samsun (fietsdeel) 20 September 2013 25.40 369
Samsun Amsterdam 21 September 2013 0 0
totaal 625.04 9490

Meer foto’s en verhalen op de site van Herman.

Terugvlucht

Zaterdag 21 september 2013. Samsun – Istanbul – Amsterdam


De terugvlucht was zonder opvallendheden. Pegasus Airlines heeft ons goed en professioneel vervoerd en onze fietsen niet beschadigd. Lag natuurlijk ook aan de vele meters duc-tape die we gebruikt hebben om ze goed in te pakken.
Ellen was vandaag de rondemiss, ze kwam ons ophalen met twee grote bossen gladiolen.

Naar Samsun

Vrijdag 20 september 2013. Sinop – Samsun.


Het hotel had prima vervoer voor ons geregeld. Met de gewone bus van Sinop naar Samsum. Van otogar naar otogar. Jammergenoeg zijn deze otogars, busstations, buiten de stad en dat betekende weer fietsen en natuurlijk bergjes op.
Het hotel dat we gekozen hadden was tussen de stad en het vliegveld in. De eenvoudigste manier om er te komen en niet teveel heuvels te moeten beklimmen, was om direct naar de kust te fietsen en die dan te volgen in de richting van het vliegveld.
Dat betekende dwars door de stad, eerst steil omhoog en vervolgens steil naar beneden. Aan de kust loopt een 6-baans autoweg, zonder aangename vluchtstroken en nogal opgewonden bestuurders. Niet de meest prettige weg om op te fietsen.
Zonder ongelukken kwamen we bij het hotel aan. Een beetje vervallen, het stonk een beetje, maar ja, de bar was open.


Hotel: Airport Resort Hotel.


Started: 20 sep. 2013 10:06:23
Ride Time: 40:48
Distance: 6,45 km
Ascent: 154 metres
Descent: 83 metres


Started: 20 sep. 2013 14:36:35
Ride Time: 1:20:24
Distance: 18,95 km
Ascent: 215 metres
Descent: 263 metres

Rust

Donderdag 19 september 2013. Sinop.


Een dag om bij te komen van de vermoeienissen en de pijntjes.



Hotel: Sinopark Otel


Oude stadsmuren

Bootje op de werf

Haven

Gladiolen

Woensdag 18 september 2013. Ayancik – Sinop


De eerste dertig kilometer waren typisch voor deze reis. Relatief korte maar heel steile hellingen. De een na de ander. Daarna werden de hellingen niet minder hoog maar wel minder steil. Rustiger om tegenop te klimmen. Ook de afdalingen waren minder steil, met als grote voordeel dat je langer kan genieten van de meters die je hebt geklommen.
We kwamen vroeg in de middag aan in Sinop en vanzelf kwamen we uit in het gebied van de haven. Restaurantjes, cafeetjes en leuke hotels.
We kozen voor Sinopark Otel, een prima hotel met een prachtig terras. En op enkele tientallen meters van de haven en de terrassen.



Hotel: Sinopark Otel


Terrasjes bij de haven


Started: 18 sep. 2013 07:51:15
Ride Time: 5:04:04
Distance: 61,97 km
Ascent: 1062 metres
Descent: 1077 metres